2021 yazı. Bodrum’da Mazı koyu... Pandeminin göbeğinde olabilecek en izole tatil sitelerinden birinde denizdeyim. Tek başıma denizin ortasındayım ve bundan pek memnunum. Zira o ana kadar denizde rüzgar sörfü yaparken maske takan insanlar görmüş olan bu gözlerin daha fazla kanamaması hayrımadır diye düşünüyorum. Sonra birkaç kulaç atıyorum. Diyorum ki “hazır kimse yokken kulaçlı yüz”. Çünkü güzel yüzmediğimi düşünüyorum. Bir iki üç kulaç derken içime bir sevinç yükleniyor. İna

Ama benim için bundan çok daha fazlası. Boğaz’ı yüzerek geçmek uzun yıllardır en büyük hayallerimden biriydi. Her antrenmanda, her kulaçta bu hayale biraz daha yaklaşmanın heyecanını yaşıyordum. Derken hayat bana bambaşka bir sınav hazırladı. 2023 yılında, kalp krizi geçirdim. Üç stent takıldı ve o gün sadece sağlığımla değil, hayallerimle de mücadele etmeye başladım. En çok da “Acaba bir daha yüzebilecek miyim?” sorusu zihnimden hiç çıkmadı. Bugün geriye dönüp baktığımda şun